嵩山少林，自跋陀开创，达摩传宗，历沧桑一千五百余年，其间香火数度盛衰，僧众屡次聚散。民国十七年（公元1928年），少林寺遭遇了建寺以来的又一大 "劫数”因军阀樊钟秀占据少林寺为其司令部，冯玉祥部将石友三攻克樊钟秀，侵入了少林寺。见寺中僧人已提前撤离，石友三遂放火烧寺。寺中山门以内、方 丈室前的天王殿、钟鼓二楼、大雄宝殿、法堂等十多座殿宇及佛教典籍、《少林寺志》木刻板和一些珍贵石刻尽为灰烬。石友三的纵火被称为"二八火厄”。
1949年至土地改革，少林寺常住院有82名僧人，之后仅有16人。特别是文化大革命期间（1966 - 1976），僧人改造还俗，文物遭到毁弃，典籍流散，少林寺更加衰落。至二十世纪八十年代初期，政府颁布新的宗教政策，寺院宗教生活恢复，这时少林寺只剩下13个年老僧人，少林功夫更是命若悬丝。近二十年来，尽管有７个还俗僧人回到寺院，但是，19个年老僧人已相继去世。现在只剩下１个老辈僧人了。好在八十年代中期，少林寺已恢复由年老僧人向年轻僧人传授少林功夫。同时，在各级部门的重视下，有关少林功夫的典籍征集、鉴定、整理和出版工作已大规模展开。少林功夫正在非常艰难地缓慢地复活。 |
Μέσα στο χρόνο ο ναός Σάο Λιν καταστράφηκε και ξανακτίστηκε πολλές φορές. Πολεμήθηκε αρκετά, πότε από αντιπαράθεση με τον Ταοϊσμό και Κονφουκισμό και πότε από τον ίδιο τον Βουδισμό, γιατί το βουδιστικό Τσαν θεωρούνταν αιρετικό.
Το έτος 1928 κατά την διάρκεια της Δημοκρατίας Κίνας 中华民国 (1911 - 1949), ο στρατός της προσπαθούσε να επιτύχει την επανένωση της χώρας υπό την ηγεσία του Τζιάνγκ Τζιέ Σι 蒋介石 (Jiang Jie Shi 1887 - 1975) ή αλλιώς γνωστός με το όνομα Τσιάνγκ Κάι Σεκ 蒋中正 (Chiang Kai Shek). Συγκέντρωσε μια τεράστια στρατιωτική δύναμη και εκστράτευσε προς το βορρά (1926 - 1928). Σκοπός της εκστρατείας του ήταν να απαλλάξει την περιοχή από τους πολέμαρχους οριστικά.
Τον 17ο χρόνο της κινέζικης δημοκρατίας του 1928, ο Σι Γιόου Σαν 石友三 (Shi You San 1891 - 1940), ένας χαμηλόβαθμος αξιωματούχος του Φανγκ Γιου Σιάνγκ 冯玉祥 (Feng Yu Xiang 1882 - 1948), διορίσθηκε για να εκδιώξει τον πολέμαρχο της επαρχίας Χο Ναν, τον Φαν Τσουνγκ Σιού 樊钟秀 (Fan Zhong Xiu 1888 - 1930).
Όταν ο Σι Γιόου Σαν κατατρόπωσε το στρατό του πολέμαρχου Φαν Τσουνγκ Σιού, αυτός υποχώρησε προς το ναό Σάο Λιν. Οι στρατιώτες, χρησιμοποίησαν τα όπλα τους στην προσπάθειά τους να τον δολοφονήσουν.
Ο Φαν Τσουνγκ Σιού εγκατέλειψε το μοναστήρι μαζί με πολλούς από τους μοναχούς. Γεμάτος αναστάτωση και θυμό ο Σι Γιόου Σαν, έκαψε όλο το ναό. Δεν σώθηκαν πολλά από τον ναό και πάνω από 110 μοναχοί σκοτώθηκαν στη φωτιά. Για περισσότερο από 40 μέρες όλα τα κεντρικά κτίρια και αίθουσες του μοναστηριού καίγονταν, αυξάνοντας την συνολική καταστροφή του ναού, όπως επίσης και την καταστροφή αμέτρητων ιερών αντικειμένων.
Περισσότερα από 200 κτίρια κάηκαν, συμπεριλαμβανομένης της αίθουσας του ουράνιου βασιλιά, της αίθουσας των μεγάλων ηρώων, της αίθουσας του πύργου των τυμπάνων και της αίθουσας βιβλιοθήκης του ναού με όλα τα ιερά κείμενα και χειρόγραφα, τα οποία είχαν συλλεχθεί από την αρχή της λειτουργίας του ναού.
Επίσης καταστράφηκαν και πολλοί άλλοι ναοί που ήταν ενταγμένοι στο Σάο Λιν.
Οι μοναχοί που κατάφεραν να ξεφύγουν από την οργή του Σι Γιόου Σαν, έφυγαν μακριά. Λίγοι έμειναν για να προστατέψουν τον ναό. Ένας από τους μοναχούς που έμειναν ήταν ο μοναχός Σι Ντε Τσαν 释德禅 (Shi De Chan 1907 - 1993). O Σι Ντε Τσαν στην περίοδο της καταστροφής ήταν ήδη 12 χρόνια μέσα στο ναό. Όταν έγινε η επίθεση - 21 ετών τότε - κρύφτηκε στα βουνά σε μέρη που λίγοι ήξεραν και περίμενε υπομονετικά. Προσευχόταν κάθε μέρα να φύγει ο στρατός και βλέποντας τον ναό να καίγεται, έκλαιγε.
Ένας μοναχός του μοναστηριού Σάο Λιν, ο Σι Γιούνγκ Σιάνγκ 释永祥 (Shi Yong Xiang 1913 - 1987), ο οποίος απεβίωσε στις 22 Μαρτίου του 1987, ζούσε στο ναό πριν από το ολοκαύτωμα του 1928. Εξασκούσε τις πολεμικές τέχνες Σάο Λιν και μελετούσε και τα αρχαία κείμενα των Σάο Λιν. Ο μοναχός Γιούνγκ Σιάνγκ περνούσε κάποιο από τον χρόνο του αντιγράφοντας αρχαία έγγραφα. Μέχρι τη στιγμή όπου ο ναός κάηκε, ο Γιούνγκ Σιάνγκ είχε ήδη αντιγράψει πολλά από αυτά τα αρχαία έγγραφα. Τα είχε κρύψει στον κοιτώνα του μέσα στο ναό.
Όταν έγινε η επίθεση, ο Σι Γιούνγκ Σιάνγκ ήδη είχε πάρει τα αντίγραφα των κειμένων που είχε φτιάξει και είχε φύγει. Μερικά από τα κείμενα δόθηκαν αργότερα στους αδελφούς μοναχούς, Σι Σου Σι 释素喜 (Shi Su Χi 1924 - 2006) και Σι Σου Γιουίν 释素云 (Shi Su Yun 1923 - 1999), οι οποίοι επίσης διέφυγαν και κρύφτηκαν. Με αυτό τον τρόπο μερικά κλασικά βιβλία για το Κουνγκ Φου και αρχαία κείμενα για την ιατρική-φαρμακευτική Σάο Λιν, είχαν ουσιωδώς επιβιώσει λόγω των προσπαθειών του μοναχού Γιούνγκ Σιάνγκ.
Κάποιοι από τους επιζώντες μοναχούς επιστρέψανε στον ναό Σαολίν και κατάφεραν να σώσουν ένα μεγάλο μέρος της αίθουσας των χιλίων Βούδα, της αίθουσας του Τα Μο, της αίθουσας των ιερέων, της αίθουσας του λευκού μανδύα και της πύλης του βουνού.
Οι μοναχοί που συνέβαλαν στην αναβίωση του ναού ήταν οι: Σι Ντε Τσαν 释德禅 (Shi De Chan 1907 - 1993), Σι Γιούνγκ Σιάνγκ 释永祥 (Shi Yong Xiang 1913 - 1987), Σι Σου Γιουίν 释素云 (Shi Su Yun 1923 - 1999), Σι Σινγκ Τζενγκ 释行正 (Shi Xing Zheng 1914 - 1986), Σι Σου Σι 释素喜 (Shi Su Χi 1924 - 2006) και άλλοι. Αυτοί οι μοναχοί υπέφεραν πολύ εκείνα τα χρόνια. Από τα τραγικά γεγονότα του 1928 η ζωή των μοναχών έγινε άθλια, έχοντας πάντα στο μυαλό τους τι συνέβη στο ναό Σάο Λιν. Όταν μιλούσαν για την καταστροφή του ναού λέγανε: "Το κτίριο του ναού είναι κτισμένο μόνο από τούβλα και ξύλο. Ο πραγματικός ναός Σάο Λιν ζει μέσα μας, στη καρδιά και το νου μας και αυτός δεν μπορεί να καταστραφεί". Αυτοί οι μοναχοί κράτησαν την φιλοσοφία και τις παραδόσεις του μοναστηριού ισχυρές και άθικτες. Ο μεγάλος δάσκαλος Σι Σου Σι ήταν ο τελευταίος που πέθανε από τους μοναχούς Σάο Λιν της καταστροφής του 1928. Πέθανε στις 8 Μαρτίου του 2006.
Μετά το 1928 δημιουργήθηκε ένα ρητό για το ναό το οποίο λέει: "Για κάθε καταστροφή του ναού Σάο Λιν υπάρχει μία χρυσή περίοδος αναγέννησης που ακολουθεί". Το 1963 ο ναός Σάο Λιν ανακηρύχθηκε επίσημα από την επαρχία Χο Ναν ως ιστορικό μνημείο και η συνεχής λεηλασία των τελευταίων ιερών κειμηλίων σταμάτησε.
Κατά τα χρόνια της "Πολιτιστικής επανάστασης" 文化大革命 (1967 - 1977), η "κόκκινη φρουρά" βεβηλώνει το ναό και παρενοχλεί συστηματικά τους λίγους εναπομείναντες μοναχούς.
Η κινέζικη κυβέρνηση θέλοντας να ελέγχει τους μοναχούς και το βουδισμό Τσαν, τοποθέτησε δικούς της ανθρώπους μέσα στο ναό να διοικούν αστυνομικά τμήματα. Έτσι οι μοναχοί έπρεπε να προσέχουν τι λένε.
Το 1979 αποφασίστηκε το εκ νέου άνοιγμα του ναού και το 1983, ανακηρύχθηκε από την κινεζική σύνοδο, ως ένα από τα τελευταία απομεινάρια του εθνικού πλούτου. Η πλήρης επανοικοδόμηση του αρχαίου μοναστηριού άρχισε, με μόνο 7 ιερείς και 11 μοναχούς.
Μετά το 1983 το ξεχασμένο μοναστήρι Σάο Λιν έγινε μια δημοφιλής περιοχή προσκυνήματος, για άλλα βουδιστικά δόγματα από όλο τον κόσμο.
Από το 1989 όλα τα μοναστήρια άρχισαν τις τελετουργικές δραστηριότητές τους πλήρως, αλλά ακόμα χωρίς άδεια για να οριστούν νέοι μοναχοί μέχρι και το 1994.
Τον Σεπτέμβριο του 1995 ο ναός Σάο Λιν με το βουδιστικό Τσαν, οργάνωσε μια μεγάλη τελετή επετείου για τα 1.500 χρόνια από την ίδρυσή του.